Se estivesses aqui

Se estivesses aqui, fazíamos amor
neste quarto, nas borduras brancas
O mar lá fora, as tuas mãos nas minhas ancas
pele a pele num belo, nítido esplendor.

Cobria-te de beijos, se estivesses cá
e ondulavam os corpos em avidez envoltos
Eu de renda... cabelos soltos...
Quero-te, Amor... Quero-te já...

Esta distância que tento olvidar de dia,
à noite devagarinho ascende a lua
as saudades numa etérea fantasia...

Tens-me toda e de alma nua...
Enquanto estamos longe, entrego-me à poesia
em que sou tua e só tua.

How can the rain with my passion start burning!
Changing the road can not cure my desire, -
my Dear, flames can not cease, they are just turning
from water to earth, from earth back to fire...

(From fire to tears, from tears to a pen,
from pen to the rhymes and to fire again.)

prostrados andámos
peixinho e eu
dei-lhe os pulmões
em troca de pele dourada

Reta ao escuro

Esta noite levou-me todo o vocabulário.

     No Outono das pálpebras vi cair as palavras que se juntaram à terra como os ossos dos amantes mortos. A estagnação do tempo, o silêncio da hora... Os segundos contados são as lágrimas caídas na sensatez supérflua. Penso em tudo e penso em nada, porque o meio-termo é a paz eterna e a paz eterna é morrer.

     Sempre senti fascínio pela Vida, mas nunca consegui salvar-me do naufrágio. Debruçada pelos convés laminados do ponto de interrogação, derramei os pensamentos de sal e cicatrizes em que o espanto teme e arfa até se resumir ao tamanho de um aljôfar encontrado no mais estranho canto do bolso no fim de um dia de chuva e tráfego.
     Sinto-me pequena, tão pequena; e que alheamento furtou as dimensões exímias, onde uma vez respirara o ar álacre e estremecera a tonalidade dos meus sonhos pelas cordas livres de vigília? Há o Amor à vista do outro lado do vidro descortinado. A grandeza vislumbrada provoca tamanha sombra, que nela me perco e não me encontro e já não é o Mundo que me faz pequena; é a Vida que não me engrandece. É a Vida... Este fascínio vil, a pérola esquecida que hoje encontrei no bolso ao ir à busca das chaves da minha casa sem ti.
     
O fim do dia. O vento devora as cortinas convulsas ausentes ao meu desejo. Estou dois mil e quinhentos quilómetros longe da minha infância e duzentos e vinte e oito anos-luz longe do meu Eu. Nesta terra valente e imortal não estou mais perto de mim. Estou apenas menos longe.

Estou aqui, Shedar... aqui.
Brilha e ascende em mim a lágrima da minha última esperança.

Each tear that falls is like an endless bitter
So sharp, but too beloved to be despising

My weep is blithe, my love for Thee grows sweeter
My passion's like a pounding sea - still rising.
The more I try to sing the more it's harming
Nor voice nor song can hide its sound affected
Joy feelings of this love restrained but charming
Observed my lonely being less dejected.

Origâmi tumular

Porque é que morreste?

A Cassiopeia desceu ao meu colo

com uma consciência discreta.

E depois susurras...

Não quero compreender.

Compreender é fazer com que seja compreendido

quando a verdade que não é

se faz de compreender.

A tua Morte plantou uma tristeza profunda.

Reincarnada. Encarnada;

Como o sangue que circula.

Sinto o ar a desmaiar

debaixo do papagaio de papel

desfraldado pela mão fina de uma criança;

Como o meu sonhar,

ele está cada vez mais perto do chão...

Cai, rompido,

à verdade extraviada que o amortece,

emaranhado na corda que o segurava,

comprida demais,

que, dentro dos séculos,

perdeu o fio à meada.

Porque é que morreste?

A Cassiopeia desceu ao meu colo

com uma gargalhada louca...

Veio buscar-te, ó insensatez!

Quem me dera a noite ter boca

p’ra poder contar quem és!

Dizer

O que dizer quando se sente o que eu sinto?
As palavras não sabem o que eu sei
e eu não sei o que é que sinto.
Como é que se diz
o que se está a sentir num só poema sucinto?
Oh, amor, se em ti e contigo, sentir é ser feliz...

O que dizer quando a voz não fala mas ri de si?
Oh, amor, pudesse eu dizer então porque é que choro...!
As lágrimas da abundância, venturas plenas,
que és o sangue circulando nas veias
em que nasceu a minha vida que adoro...
(O que dizer quando se ama como eu te amo a ti?)

Amo-te tanto

Estou viva, viva de morrer
e de tanta vida, morrendo e sempre renascendo
em ti, repleta de riso e pranto.
O quanto te amo, ah, o quanto?
Por mais de um toque, por mais do teu terno semblante,
trago-te nas mãos unidas, trémula de te perder,
como a mais preciosa pérola brilhante.

Sou uma réstia da tua luz mais alta,
quieta, prezo o nascer das tuas alvoradas,
absorvo a penumbra para que despontem.
Ah, se eu morrer hoje de tanto ontem
no teu amplexo, sôfrega de respirar,
por abundância que seja, não por falta
e por saber que mais nada tenho p’ra te dar!

O amor nasce num olhar e morre em poesia.
Desde que escreva somos eternos,
desde que este amor cante por nós!
E se eu morrer amanhã de tanto hoje,
para ti mais uma vez me levanto
nos teus braços vou fazer cintilar mais um dia
e viver... viver! Amo-te tanto!

A dança

Um pedaço da eternidade...
contigo, em cada momento presente.
Como agora, o cheiro da chuva,
o cheiro do teu cheiro,
a iluminação febril, a lua...
Junto à janela alagada
escrevo, coberta de flores...tua...
um afeto inocente e manso,
um poema de um simples “Obrigada,”
esta noite, cheia de paz, de descanso.

Nessa luz perene em que me beijas
descortino um crepúsculo de  amor,
um renascer das mais vívidas auroras
que me ponham a dançar até tardias horas
no meu vestido doido multicor,
com o ramo de cerejas!
Bem sei que foi p’ra ti que o vesti...
E em cada gesto, em cada dança
vem-me à lembrança
que nada move, que nada ri
onde tu, Amor, não estejas.

As trevas e candeeiros

Ao anoitecer, quando me deito e escuto o silêncio das sombras amorfas no meu quarto, sem me encontrar presente nos gritos do espaço vazio que costumo ignorar, testemunho uma batalha ténue dos meus pensamentos e sentidos, das trevas e candeeiros.

Vislumbro, ao longe, no horizonte bem vivo, um semblante que chama o meu nome. Nem eu sei qual era o nome com que vim para esta Terra, já que o meu nome não é o nome, mas sim a emoção da pessoa, quando o chama. Absorvo essa emoção e com ela identifico-me, sabendo cada vez menos quem sou. E, neste horizonte bem vivo, o semblante que chama o meu nome, é apenas um espelho que se resplandece numa mistura de trevas e candeeiros, ah, este semblante que chama o meu nome...

O semblante que acabou por não ter os braços nem o tronco, nem sequer a voz para me chamar, e eu, deslumbrada pelo horizonte bem vivo, meia-doida e bem viva também, acreditei que era o homem da desaprendizagem do tempo, do estio duradouro, chamando o meu nome para que nós fôssemos bem vivos os dois, e, juntos, ainda mais vivos do que o horizonte bem vivo.

Quem é que aguentaria essa dor incansável de tudo ser o mesmo menos a constância de nada ser diferente...

Este meu quarto, o silêncio das sombras amorfas, este horizonte bem vivo que chama o meu nome... Tudo permanece o mesmo, só Ele é que nunca mais vem; eu disse-lhe “adeus” por nunca me ter cumprimentado, como o sol se despediria, se todos deixassem, como Ele, de amar.

Sinto-me

cansada e velha.

Padeço duma angústia, um subtíl desdenho,

sem riso que me saia pela boca,

e tudo isto nesta tenra idade que tenho!

A alegria da minha boa vida evoca

dor, e em mim irrompe sempre algo triste.

Sinto-me

como a Décima sinfonia do Beethoven.

- Não existe.

Minha vida encantadora,
onde é que te perdi
os suspiros que senti brotar,
já não os sinto agora!
Minha vida encantadora,
fui te buscar
no meu peito o traço;
e a única coisa que vi -
a escuridade devoradora
o triste mormaço

Ce bil bi tu

Ce bil bi tu, bi vse bilo drugace;
bi brala ti Nietzschejeve citate,
pokrila te z lasmi in legla nate,
na tvoje prsi, tople in domace.

Konzerva

Tujec si
na mojem območju
Ko te golega držim v naročju
si vedno bolj zaljubljen vase

Ljubila sem te celega
in ti si mene ljubil od vratu navzdol
Moja glava je ostala kot konzerva rib
za hude čase.

Lubezensko pismo, s celim sercem inu dušo mojemu Gospodu

Predragi moj Gospod,
ki Vas pogrešam.

Malokaterikrat zamerkam, de mi v sercu takšna gnada klije. Dotorej Vas iskreno naprošam, de to pismo nikar ne zašpotujete, ako Vom ni po meri. Kedar Vas tako skrivši pogledam, mahom mi toplo rata inu misli se razbičajo dotorej, de stežkoma umirjam sapo.
Za voljo teh čutov, nikake besede, nego oči naj sopečejo najlepše pesmi tar resnično se nadam, de Vi jih kedaj uslišite! Ako želeli boste z mano vkup peti, pri morju često v nebu kličem tar zdaj vejste, da ondod me imer najdete.
Lubeznivi Gospod,
Vaša duša je taku bogata, de cel svet ste mi v lepšega napravili. Ali mar nejste zamerkali, de to lubezen brumno za Vas nosim inu dok v naróčaj je ne vzamete, v mojem sercu imer bo priklenjena. Vi pak dobro vejste, kaku čutom nihdar ni moč ubežati, zakaj čuti gvišno niso marnje, de bi za njih škoda bilo martra!
Zatorej jaz vem, de en del sebe Vom moram dati, dasi malko me v sercu reže, de mora tako biti...kajti dobru vem, h kakšni nerazumljenosti ta milota doprinaša, zakaj ljud, maroden od resnice, imer se je znal le pohlevnosti udiniti.
Greva me, de še tisto nebore lubezni, ki je moja inu Vom pripada, ne smem umojstriti, nego jo v samoči cagati tar skrivati, de pak je nihdar Vi ne vidite!
Milostive Vaše temne oči naprošam, de to pismo k sercu vzamejo tar de Vi zdravi, lepi ostanete inu navdilj mi navdih dajete.
V zraku takšna čudna nrav se dvigne, kedar Vom stermim v obličje inu de Vi vejste, de ne samu pisma, nego lepe pesmi Vom sem imer prenaredna pisati.

Na Vaše persi
Vom polagam svoje lase
tar Vom tisočkrat
polublam roke.

Vaša milostiva
inu s celim sercem Vom predana

Anja

Pomlad

Kam neki šla je moja bistra reka.
Tako utrte so bile že struge,
kam neki zdaj me vlečejo vijuge,
praznina, ki mi polnosti odreka!

Bojim se, da počasi se izteka
čas duše moje, ki ni našla druge,
da roka, ki mi maha ven iz truge,
na tisoč gnilih delcev me razseka!

Prehitro mi venelo bledo lice,
kot stihi skozi lastno nrav prezrti,
je moja sreča daleč od resnice.

Cvetovi so na rožah že odprti.
Na okno pet' mi hodijo sinice.
Pomlad je tu. Vse diši po smrti.

Talentiran sonet

Vsak dan na čelo tolčejo okvirje.
Nadarjen ta je, ta pa ni; še predno
izpeti upaš svojo nrav, in vedno,
pri vsakem metru iščejo hudirje!

Od kdaj se glasba šteje med papirje?!
Počutim se kot tepec, dobesedno!
Diplomo talentiranih izredno
na koncu vsak dobi, samo, da mir je...

In ta, opevanih talentov glava,
potem ponosno dvigne svoje rame
in molze tone kakor breja krava!

In kakor kos napihnjene salame
trdi, da glasbenik je. Zajebava?!
Jaz mislila sem že, da koplje jame...!!

Vi mi povejte

Vi mi povejte, in Vaši glasovi,
in Vaše roké, ki so tople,
čeravno ne vem, kako so tople.
Vi mi povejte, Vi, ki ste pesem,
in sladka Vaša usta,
čeravno ne vem, kako so sladka.
Dasi Vas ljubim, srcé mi je v zmoti.
Dvom in žalost često hodijo nasproti!
Od Ljubega imena, ki zna takó navdati,
jaz oči in dušo moram stran držati.
Zato Vi mi povejte, moj dragi Gospod,
kako, da Vas ljubim in s kakšno namero
spet v meni obudíli vero
ste prirodno, ki iskana je povsod.
Vi mi povejte, in Vaši koraki,
in Vaši lasje, ki so mehki,
čeravno ne vem, kako so mehki.
Vi mi povejte, Vi, ki Vas ljubim
od hipa, ko prvi pogled bil poslan
je Vaših oči. Kaj skrili ste vanj,
ki on me varuje, da se ne izgúbim?
Da se ne izgúbim, ki on me varuje,
varuje pred toče viharji telo,
veste, kadár se zagledam v nebo,
vsaka me misel na Vas osrečuje.
In vse, kar je moje, je Vaše tedaj,
ljubezni žejnih ust studenci,
ki njih so lovorjevi venci
v Vas zazrli Ljubi kraj.
Zato Vi mi povejte, in Vaše prevzetje,
in Vaša hrabróst, ki je močna,
oh, ki vem, kako je močna.
Srcé se boji, to radóst zašpotuje!
Te čute, Vas prosim, naj mi oprostite;
oči so kot morja, ki v njih zablestite
in misel od ognja mi več ne miruje.
Vi mi povejte, mar greh je predati
Vam svoje telo in duhá? Ondaj glejte,
če greh je ljubíti, pa to mi povejte, -
mar ni več pregrešno to drugim dajáti?
Sla, ki zagrize v meso in okovi,
ki v kožo vbadat' pričnó grobe bliske,
to pot me ne reši krvi elegíjske;
so topla zavetja ledeni domóvi!
Vi, ki ste pesem, bodíte češčeni!
Eno ime mi od Vas zadostuje
in eno srcé, čígar bitje zasnuje
svetlih nad upe in prístnost v meni.
Vi mi povejte, Vi, ki ste pesem,
in sladka Vaša usta,
čeravno ne vem, kako so sladka.
Dasi Vas ljubim, srcé mi je v zmoti.
Dvom in žalost često hodijo nasproti!
Od Ljubega imena, ki zna takó navdati,
jaz oči in dušo moram stran držati.
Le enkrat še v žejne oči mi poglejte...
in kako, da Vas ljubim, mi s petjem povejte...

Želim si, da to veste

Kar čas trdi, moj nežni drug,
ne bo priznal, a vem, da laže.
Če že ura nama roge kaže,
imejva jezik njen za grd klobuk
in bodiva skupaj nora.
Čas naj utopi resnico;
duši najini sta brez zastora,
zato imava vso pravico.

Tu stojim na istem kraju
in čakam, če Vas vidim spet.
Saj nisva tako daleč od naju.
Samo za nekaj skladb in .. let..
Odprle vse zasute ceste,
oči so Vaše segle pregloboko.
Zdaj čas, ko Vas držala sem za roko
stoji. Želim si, da to veste.

Pojdem

Pojdem
in žabe bodo bruhale ogenj
pod ledenimi skalami norega jezera
in princi bodo oslepeli
in krone bodo padale
takrat sezujem čeveljce
in zvezde mi bodo uhani
takrat pojdem
in besede bodo narobe obrnjene
in ljudje bodo spet človeški

Ljubezen!

Zdi se vsak korak, ko Te uzrem tam blizu v daljavi, kot premajhen prostor, da bi pravočasno Ti znala pristopiti. Ljubezen! In mudi se mi, mudi se mi strahotno do Tebe! S težkimi koraki planem v tek, da Te le ne izgubim, da le ne usahneš v množici, čeprav vem, da stojiš tam zame.
Ljubezen! Ves beton se spremenil je v cvetje! Ljubezen! In drevesa zrasla so navkljub vsem cestam. Ljubezen! V solzah in hrepenenju Ti končno pritečem v objem. Ljudje obnemijo in svet za trenutek upočasni svoj tempo. Dotaknem se Tvojih lic. Tako zelo Te poznam! Ljubezen! Ljubezen, ko bi vedela, kje vse sem te iskala... Kje vse so se spotikali pogledi v upanju, da nekoč uzrejo slog in barve Tvojih ustnic. Poljubljaš me v dno duše in na svetu ni dovolj solza, ki znale bi izprati poljubov slednjih sladke govorice! Da vedela bi to, ljubezen...
Prva dovolim si spregovoriti. Kaj se spodobi, da Ti pravim? Ljubezen! Da Te ljubim? Zakaj že? Če toliko lepših je stvari, ki osmisljujejo Tebi predano naklonjenost! Ljubezen! Kaj naj Ti torej pravim? V gneči vseh besed, izgubim razum. Z razgaljeno dušo bolščim Ti v oči, ki so tako nežne in plahe; tako čutne in prijetne, tako znane in domače. Ljubezen! Minila je morda peščica minut, a v meni je čutov za 1000 let! Ljubezen! Ne misli da jočem iz žalosti, ljubezen! Žalosti me le dejstvo, da tako dolgo si pustila me čakati, da zdaj komaj pridem k sapi!
Ljubezen... Kako tople Tvoje so dlani, ko me oklenejo v objem! Kot bi zvezde iz neba prav zame na Zemljó prišle. Tvoj je pogled kot zrcalo, v katerem občudujem svoj nasmeh. In Tvoj glas, kot pesem bi zibala me v spanju! Ljubezen! Tukaj stojiva, tako življenju prepuščena. Strah me ni s Teboj ničesar. Kako Ti je uspelo tako hitro spoznati me, spoznati v dno moje nerazumljenosti, kako znala sem tako hitro Ti pustiti, da si smela, ljubezen! Moj svet Ti zdaj odpira vrata, brez sramu in brez ovir, da prosto vstopiš in zdi se tako prav... Ljubezen!
Diham zrak, zdaj čutim to. Vdihnem in misel me lepše pozdravi. Z oči si bereva, kot bila bi iskala že tisočletja nedorečena skupno govorico in več mi ni mar za preteklosti grobe prekati, ki med nama ostro so vse poti zastrle... Kaj pa je važno, kaj porečejo ljudje! S Teboj vseh krutih sem opazk odporna. Ljubezen!
Ne odidi, ne odidi, občutek imam, da pretok krvi bi se nemudoma mi od žalosti ustavil! Ne odidi, kdo me potlej bo učil živeti in pomanjkanje ljubezni ne bi zmogla več prenesti! Ne odidi, ljubezen! Kot otrok Te prosim in se oklepam v joku Tvojih besed, ko ponavljaš, da si tu, da si tu, saj vem, da si tu, pa vendar je slednje tako neizmerno toplo slišati!
Zdaj bom zaspala, ljubezen. Saj srečava se med zvezdami, ko luna naju združi v mesečini! Pogrešam Te, ljubezen. V vseh zaprašenih kotičkih trudnega srca...
Zaupaj mi svoj naslov in naučila se bom leteti, da Te najdem.

In nekoč mi boš povedal, kdo si.

Po svoje mi beži korak,
ko tečem čez življenja jase,
borim se s strahom kot vojak,
ki s puško vselej meri vase.

I'm afraid of getting older;
to fight this torment, I admit,
I do not know what for my soldier,
whether it only brings defeat?
And just a word about mankind:
I've never seen a thing more blind!

Po tirih neizprosnih

Gledam skozi okno
žalostnega vlaka in veseli Angeli
so mi dejali
naj se z Njimi družim
jaz pa tiho zavrnem vabilo
in misel se podvaja
iz g-mola v c-mol in v g-mol nazaj
in misel se na pol prelomi
še preden izzveni...
ropoče glasni vlak
po tirih neizprosnih
in peljem se in peljem
v napačno smer življenja
postaja vsaka mi iztrga
en otroški del
že starka bom
ko najdem dom?
Pozavno stisnem k sebi
kot neki fant tu zraven
svojo deklico objame
ter pravi z deškim glasom
da ljubi jo v vsem bistvu
jaz pa kot čudak vesoljski
bijem svojo bitko v času
in umiram na ledenih
ljubezni skalah ostrih
srcé se rado dotaknílo
bi neba in ne pročelja
ljubeznivih čutov
zato umira v samoti
nerazúmljenih očitkov
ne maram te praznine
ki vlada v nasladi
in kruti so še bolj
te stvóri neokretni
ko upajo ta čustva
za ljubezen oklicáti
še gledam skozi okno
še pelje vlak pošastni
in tuli in oznanja
korake tuje, tujo misel
in peljem se in peljem
v napačno smer življenja
odkrivam delce tega
neizbežnega planeta
a moje sanje so nekje
kjer človeštvu je zastrto
bistvo in pogled
vsaj kdo
da bi mi rekel
vsaj kdo
da pojdem z njim
da ve za svet oklican
da ve za smisel nas
ki bivamo drugje
vsaj kdo
kogar objem
bil čist bi in poznan
še gledam skozi okno
še pelje vlak pošastni
dekletca za menoj
v petkah čednem plašču
glasno govoré
se rezko krohotajo
v željo ženskosti odete
a ni jim več kot petnajst let
a jaz čudak vesoljski
bijem svojo bitko v času
in vlak ki pride gre
nihče ne bo me prosil
naj ostanem ali grem
vlak ki pride gre
po tirih neizprosnih